بیشتر ما آدم ها توی زندگی مدام دنبال چیزایی هستیم که نداریم. شب و روز تلاش می کنیم تا پولدار بشیم، ماشین بخریم، خونه داشته باشیم و به یه جایگاهی برسیم که همه تحویلمو بگیرن. اما بعضی آدم ها هستن که این مقام ها و جایگاه های زمینی براشون خیلی مهم نیست.

چون دلشون دنبال یه مقام بزرگتره. یه جایگاه پیش خدا. یکی از اون آدم ها سرهنگ پاسدار شهید مهدی توکلی بود.

نمی دونم خبر دارید یا نه ولی سرهنگ تمامی درجه کمی نیست. این درجه را به آدم هایی می دن که سالها تجربه و تخصص و مسئولیت داشتن. شبیه آقا مهدی.

آقا مهدی هم تحصیلات بالایی داشت، هم سابقه زیاد و هم کلی تجربه. اما با همه ی اینا توی پادگان همه اونا به مهربونی و خاکی بودنش می شناختن. رفقاش میگن اصلاً براش مهم نبود چه درجه ای داره.

نه سن و سالش رو به رخ می کشید و نه مدرکش رو. هر جا کاری روی زمین می موند، این آقا مهدی آستین بالا می زد و خودش انجامش می داد. تا این حد که بچه ها رو خودش به خونه می رسند و بر می گردوند.

اگه کسی اونو نمی شناخت، فکر می کرد یه سرباز ساده است که فقط رانندگی بلنده. در حالی که یکی از فرمانده های مهم کار بلند بود. اما ماجرای آقا مهدی فقط به پادگان ختم نمی شد.

توی خونه هم همینقدر مهربون و مسئولیت پذیر بود. همسر شهید توکلی از اخلاقش خیلی تعریف می کند. ایشون می گن، آقا مهدی با این که خسته از سر کار بر می گشت، اول می رفت پیش پدر و مادرش، دستشونو می بوسید و کاراشونو انجام می داد.

بعد می اومد خونه، بچه ها رو می برد طبقه پایین و باهاشون بازی می کرد تا من بتونم برای آزمون دکتری درس بخونم. حتی بعضی وقتا خودش غذا درست می کرد تا من وقت بیشتری برای درس خوندن داشته باشم. هرکی آقا مهدی رو می دید، باورش نمی شد این همون فرمانده ای هست که دشمن ها ازش حساب می برند.

برای خانواده و دوستاش، یه آدم مهربون و خوش اخناق و بامعرفت بود و حالا با گذشت این همه وقت از شهادتش، هنوز اسمش سر زبون هست. قصه زندگی شهید مهدی توکلی در جنگ تحمیلی رمضان به آرزوی دیرینش یعنی شهادت ختم شد و آسمانی شد. شهادت راه رسم آدم هایی مثل آقا مهدی است که هیچ وقت تمومی نداره.