نشسته ام امشب، بین دو خاطره؛ یکی از محرم، یکی از رمضان.
عاشورا، روزی که آسمان از شرم خون حسین(ع) سیاه پوشید.و دهم رمضان، روزی که چشمان ما، با رفتن رهبر مهربانمان، خیس شد.حسین(ع) در کربلا تنها شد، اما خدا با او بود.امام خامنه ای در آخرین سجده، تنها شد، اما امت با یادش ماند.در عاشورا، نیزهها حنجره را نشانه رفتند.
در رمضان، غم، سینه های ما را نشانه رفت.هر دو در ماه خدا رفتند؛ یکی در ماه حرام، یکی در ماه حلال.اما هر دو، یک حقیقت را فریاد زدند:«ظلم، هرگز پایدار نمیماند».حسین(ع) برای دینش خون داد.
امام خامنه ای برای دینش دل سوزاند و جان سپرد.
در عاشورا، خیمه ها آتش گرفت.
در رمضان، دلها آتش گرفت.چه فرقی میکند؟
هر دو رفتند تا ما بیدار بمانیم.حسین(ع) به ما یاد داد چگونه بمیریم برای حق.امام خامنه ای به ما یاد داد چگونه زندگی کنیم برای حق.
حالا، در این شب هامن عاشورا را با نام امام خامنه ای زمزمه میکنم،و رمضان را با یاد حسین(ع)،چون میدانم که این دو، یک راهند، یک هدف،و یک خدای مهربان.
خدایا، ما را در این دو راه، ثابتقدم بدار.
تعداد بازدید: 6
