دلنوشته ای برای امام شهید

از صبح دهم اسفند آغاز شد...

مردم ایران خود را برای آخرین مرحله تشییع رهبر شهید آماده می کنند

سرمقاله شماره جدید

#صدای_ایران

تاریخ، پر از آغازها و پایان هاست، اما قرار نیست همراهی مردم ایران با رهبر شهید انقلاب اسلامی از این قاعده پیروی کند.
اگرچه هفته آینده، روزهای تشییع و تدفین حضرت آیت الله سیدعلی خامنه ای، رهبر شهید انقلاب اسلامی، فرا می رسد، اما این را نباید پایان مسیری دانست که مردم ایران از چهاردهم خرداد 1368 با ایشان آغاز کردند. آن روز، ملت ایران با رهبر جدید انقلاب اسلامی عهدی بست که امروز نیز با پایان حیات دنیوی ایشان به پایان نمی رسد، بلکه وارد مرحله ای تازه از تداوم و استمرار می شود.
برای درک بهتر این حقیقت، شاید لازم باشد اندکی در معنای واژه «تشییع» تأمل کنیم. تشییع از ریشه «مشایعت» می آید؛ یعنی همراهی کردن، هم قدم شدن و بدرقه کردن. بر این اساس، تشییع تنها به چند ساعت یا چند روز برگزاری یک مراسم محدود نمی شود و پیش از آنکه یک آیین باشد، یک همراهی است.

همراهی ای که قرار است در تهران، قم و مشهد، با حضور ده ها میلیونی مردم، جلوه ای باشکوه پیدا کند، در حقیقت از همان نخستین ساعات صبح دهم اسفند 1404 آغاز شد؛ زمانی که خبر جانسوز شهادت رهبر انقلاب اسلامی در سراسر کشور پیچید و مردم، بی آنکه فراخوانی در کار باشد، خود را به خیابان ها، میدان ها، مساجد و حسینیه ها رساندند تا اندوه مشترک خود را با یکدیگر تقسیم کنند و به سوگ رهبر خود بنشینند. از همان لحظه، مشایعت آغاز شد؛ مشایعتی که دیگر تنها سوگ در فقدان و بدرقه یک رهبر نبود، بلکه همراهی با آرمان ها، اندیشه ها و راهی بود که ایشان برای ملت ایران ترسیم کرده بودند.
اکنون، پس از گذشت 120 روز، می توان با اطمینان گفت که آنچه هفته آینده در خیابان های تهران، قم و مشهد رقم خواهد خورد، پایان این همراهی نیست، اوج آن است. اوج مسیری که مردم ایران از دهم اسفند آغاز کردند و در تمام این روزها، هفته ها و ماه ها، با حضور خود در سنگر خیابان، آن را استمرار بخشیدند.

تشییع پیشِ رو، نمایش شکوه ملتی است که نمی خواهد تنها یک رهبر را بدرقه کند، بلکه می خواهد بر تداوم راه قائد شهیدش تأکید کند.

اما پرسش مهم اینجاست که این همراهی و این پیوند عمیق از کجا سرچشمه می گیرد؟ چرا رابطه مردم با رهبر شهید انقلاب، پس از فقدان ایشان نیز استمرار یافته و حتی امروز در نسبت مردم با حضرت آیت الله سیدمجتبی خامنه ای نیز خود را نشان می دهد؟ پاسخ را باید در نگاه ویژه ای جست وجو کرد که قائد شهید امت در تمام دوران سی وهفت ساله زعامتشان، نسبت به مردم داشتند. در منظومه فکری ایشان، هیچ پیشرفتی بدون مردم معنا ندارد و هیچ تهدیدی نیز بدون حضور مردم قابل دفع نیست. از همین رو، در سخت ترین میدان ها، نخستین تکیه گاه، مردم هستند و در بزرگ ترین موفقیت ها نیز نخستین سهم، به مردم تعلق دارد.

خمینی کبیر(ره) با انقلاب اسلامی، مردم ایران را از حاشیه تاریخ به متن تحولات سیاسی و اجتماعی آورد و به آنان نقش تعیین کننده در سرنوشت کشور بخشید، و خامنه ای شهید نیز گام در همین مسیر برداشتند و تلاش کردند تا مردم، علاوه بر حضور در صحنه، به ظرفیت های عظیم خود نیز آگاه شوند؛ ظرفیتی که می تواند موتور محرک پیشرفت و اقتدار جمهوری اسلامی ایران باشد.

این نگاه قائد شهیدمان، به مرور زمان، فرهنگی را در جامعه ایرانی شکل داده که مردم خود را نه صرفاً مطالبه گر و ناظر، بلکه شریک در ساخت آینده کشور می دانند.
شاید عینی ترین و نمادین ترین جلوه این حقیقت را بتوان در همین 120 شب گذشته مشاهده کرد؛ شب هایی که مردم با حضور در خیابان ها، از جمهوری اسلامی ایران در برابر دشمنان دفاع کردند. این حضور، تجلی اندیشه ای است که طی بیش از سی سال گذشته، از سوی رهبر شهید انقلاب در جامعه نهادینه شده است؛ اندیشه ای که مردم را مهم ترین پشتوانه امنیت، استقلال و اقتدار کشور می داند.

هفته آینده، اگرچه روزهای وداع همیشگی با پیکر رهبر شهیدمان خواهد بود، اما بیش از آنکه پایان یک همراهی باشد، تجدید عهد با مسیری است که ملت ایران دهه ها پیش آن را برگزید. تشییع پیشِ رو، بدرقه پیکر مطهر شهید حضرت آیت الله خامنه ای است، اما مشایعت اندیشه، آرمان و راه ایشان همچنان ادامه خواهد داشت.